Veiðisögur og aðrar lygasögur
Samviskan nagar inn að beini.
Það er sagt að það sje ein lausn fyrir menn að skrifa sig frá vandamálum, áhyggjum og öðru slíku og þar með lokað þeim kafla í lífi sínu. Hjer verður látið reyna á það.
Fyrir nokkrum árum síðan fóru 2 aungvir menn, til veiða í á, á norðvesturlandi. Annar hafði verið í sveit sem ungur drengur í nágrenninu og þekkti því vel til á þessu svæði. Það er á fárra færi að fá veiðileyfi í þessari á og eru þau svo þaulsetin að leit er að öðru eins. Sem dæmi um það má nefna að vitað er til þess að menn haldi veiðidögum árum saman eftir dauða sinn (viðkomandi hafði ekki látið vita og því var dagurinn alltaf geymdur fyrir hann). En þar sem aungvir menn höfðu tengls til þessa svæðis og auk þess ættmenni sem áttu land að ánni komust þeir yfir leyfi í einn dag gegn hæfilegri þóknun. Jæja þetta var um fagra ágústnótt sem lagt var af stað úr höfuðstaðnum og áleiðis norður í land. Segir ekki af ferðum þeirra fyrr en komið er á svæðið. Þarna eru ár ekki vatnsmiklar en á móti kemur að þetta er mesta rigningarbæli á landinu fyrir utan Vík í Mýrdal og vegur það upp á móti.
Við stoppum við brú eina og sprettum af hestunum (leggjum bílnum á nútímamáli) og gerum okkur klára. Göngum svo niður með ánni og jeg hef orð á því hvað hún sje lítil og viðkvæm en samt mikið af fallegum hyljum og holum. Við rennum í hvern hylinn af öðrum en hvergi varir og sjáum hvergi fisk en hver veiðistaðurinn rekur annan og hver öðrum fallegri. Öðruhvoru litlir fossar og það hlaut að koma að því að við sæjum fisk. Veðrið var með besta móti miðað við hvar á landinu við vorum. Jeg hef orð á því að fiskarnir hljóti að vera nokkuð stæltir því fossunum fór fjölgandi og urðu heldur stærri en þó ekki mikið meira en rúmur meter. "Já" segir fjelaginn, "en jeg skil ekki afhverju við verðum ekki varir, færum okkur neðar".
Við vorum nú búnir að veiða í upp undir klukkustund og ekkert varir enn, en þar sem þolinmæði er dyggð og þrjóska gulls í gildi gáfumst við ekki upp. Áfram hjeldum við uns við komum að fossi sem steyptist niður um 6-7 metra. "Nei andskotinn, svona stæltir eru þeir ekki", segi jeg og nú var ljóst að við vorum að veiða í vitlausri á. Það var því rokið uppí bíl og brunað af stað. Fór nú lukkan að snúast okkur í vil því við mættum fljótlega heljarinnar dráttarvjel og undir stýri sat frændi fjelaga míns. Við sögðum honum okkar farir ekki sljettar og hann vísaði okkur á rjetta á. Skal þess hjer getið að í þessari á er bæði bleikja og lax og eitthvað af sjóbirtingi víst líka. Veitt er á eina stöng og kvótinn 1 lax en bleikja eins og maður gjetur í sig látið. Jæja við fundum rjettu ána og gáfum klárnum frelsi. Vatnasvæði árinnar er nokkuð langt og ekki í alfaraleið og eitthvað hafði fjelagi minn talað um að frjálslega væri farið með reglurnar þarna og veiða mætti allan sólarhringinn. Við vorum því ásáttir um að veiða á tvær stangir þar sem við höfðum þegar tapað dýrmætum tíma. Þessi á var ekki síður falleg og hjer var meira að segja fiskur, ekki ónýtt það. Við fengum nokkrar bleikjur 1-2 pund og áður en langt um leið fjekk fjelaginn lax. Andskotinn, nú voru góð ráð dýr. Við vorum ekki búnir að veiða í nema rúma klukkustund í rjettri á og hvað áttum við nú að gera? Við sögðum ekkert en hugsuðum það sama og með það hjeldum við áfram veiðum, en kannski hugsuðum við þetta ekki til enda á þessari stundu.
Smátt og smátt færðum við okkur upp eftir ánni og fengum bleikjur öðru hvoru en ekki fleiri laxa. Við ákváðum því að færa okkur enn ofar á stað sem frændinn hafði mælt með og veiðimaður gærdagsins hafði misst einn stóran. Fljótlega eftir að uppá veginn var komið mættum við dráttarvjelinni stóru aftur og ræddum við frændann. Hann var spurði okkur frjetta og við sögðum hafa orðið aðeins varir við lax að við hjeldum en bara fengið nokkrar bleikjur. Hann ítrekaði söguna um veiðimann gærdagsins og hvatti okkur til að fara þangað en sagðist sjálfur þurfa að fara að hirða tún þarna sem var í grenndinni en bað okkur að koma við á heimleiðinni og tilkynna aflann. Með það kvöddum við og púlsinn lækkaði aftur í kjölfarið.
Við hleyptum nú klárnum að þeim stað sem um var rætt. Þarna liggur áin í bugðum og straumurinn er minni. Fljótlega komum við að hyl þar sem við sáum fisk. Hylurinn var við bakkann hinumegin þar sem áin hafði grafið sig inní moldarbakkann sem síðan slútti yfir. Eitthvað var hann nú samt tregur og úr varð að það var vaðið yfir og kíkkað í hylinn. Maður lifandi, þarna voru einir átta laxar sem voru ekki alveg jafnkátir að sjá okkur eins og við að sjá þá. Við vorum sem fyrr segir, búnir að fá nokkrar fallegar bleikjur en nú skildi veitt og við vissum nákvæmlega hvar átti að kasta, með öðrum orðum jeg var hættur að taka mark á fjelaganum um það hversu vel hann þekkti til árinnar. Við vorum nú komnir í sjónlínu við bæji og því varð að hafa varan á og veiddum við bara á eina stöng í einu. Fljótlega kom taka og nú var um að gera að færa fiskinn sem fyrst úr hylnum til að styggja ekki hina. Þetta tókst með ágætum og hann lá fljótlega á bakkanum. Þannig skiptumst við á uns við vorum búnir að landa fjórum en þá fór nú samviskan að naga okkur. Þetta var svona eins og þegar unglingur byrjar að reykja. Pukrast einhversstaðar þar sem maður heldur að enginn sjái mann en vita samt að það getur verið fólk að fylgjast með, fyrir utan að maður var að gera eitthvað sem maður átti ekki að gera. Við ákváðum því að láta gott heita, enda á leið í Blöndu daginn eftir, og hjeldum af stað í átt að bílnum en gættum þess að skýla fiskunum að baki okkur gagnvart bæjunum.
Þegar að bílnum var komið fórum við úr veiðigallanum og gengum svo frá öllu og settum fiskana í plast. Þegar við erum að fara að loka afturhleranum segir fjelaginn "Nei, þetta gengur ekki". Opnar aftur og fer að raða aftur í skottið. Jeg sje fljótlega hvað vakir fyrir honum og hjálpa til. Að lokum er búið að koma fjórum löxum þannig fyrir að þeir sjást ekki og finnast varla þó skoða sje gaumgæfilega og nú leið okkur eins og smyglurum. "Jeg held við ættum að fara aðra leið til baka" segir fjelaginn, "jeg treysti mjer ekki til að ljúga að frænda mínum augliti til auglitis". "Sammála" segi jeg, vitandi það að þetta þýddi um 50 km krók. Við keyrðum því að stað í átt að Blönduósi og á leiðinni var hringt í frændann og staðfest að við hefðum náð einum 6 punda laxi og því væri leik hætt en við værum frekar seinir fyrir og myndum því ekki keyra uppað túninu þar sem heyskapurinn fór fram.
Nú var ekið og klárinn viljugur. Endaði það svo að á móti okkur kom fógetinn á Blönduósi eða að minnsta kosti fulltrúi hans. Í ljósi asans sem á okkur var, blikkaði hann fyrst aðalljósunum en þegar það dugði ekki setti hann bláu ljósin á einnig og þá var ekki annað að gera en að taka í taumana og stoppa. Þetta var hinn viðkunnalegasti maður og þegar við fórum að segja honum hvar við höfðum verið og hvað að gera kættist kappinn. Við áttum þá sameiginlegt áhugamál og nú var bara að mýkja hann. Þetta var eins og að vera í stórlaxaveiði, finna nartið, tökuna og svo bara að landa honum rólega og yfirvegað. Við ræddum í drjúga stund um veiðar og sögðum honum að við værum að fara að veiða í Blöndu daginn eftir. Hann hafði þá verið að guida þar og var mikið rætt um hversu skítug hún væri, hver vatnsstaðan væri, veiðitölur og þar fram eftir götunum. Þetta var svona eins og veiðimenn þekkja, maður hittir ókunnugan mann, en þegar í ljós kemur að báðir hafa áhuga á veiðum verður þetta eins og aldagamlir vinir hafi hist og tíminn flýgur þegar áhugamálin eru rædd. Eftir að hafa spjallað saman í hálftíma til þrjú korter fórum við að sýna á okkur fararsnið og í ljósi þess hve þetta hafði nú allt gengið vel og allir voru kátir vorum við nokkuð vissir um að hann myndi nú sleppa okkur með áminningu, enda hraðinn á klárnum gamla ekki meira virði en það. Þegar kemur að því að kveðja segir fjelaginn hinsvegar, "en jeg þarf að taka af ykkur skýrslu út af hraðanum" og þar með fór það og kannski rjettlætinu fullnægt.
Upp frá þessu höfum við farið á hverju ári, til veiða í þessari á og munum eflaust gera fram yfir dauða okkar og allt löglegt.